De Goede Zoon – Rob van Essen

de goede zoon - rob van essen“Overal waar je geweest bent zou je moeten kunnen blijven, je zou er in ieder geval een versie van jezelf moeten kunnen achterlaten die je later nog eens zou kunnen opzoeken. Iedereen die je bent geweest, zou je nog eens moeten zijn. Ik ben geen man van zestig die herinneringen ophaalt aan een liefde van veertig jaar geleden, ik ben nog steeds die jongen van veertig jaar geleden, ik kan er alleen niet meer bij. Waarom hebben we geen werkelijkheid waarin we onze oude herinneringen kunnen bezoeken, als dieren in een dierentuin desnoods, tegelijk binnen en buiten de kooi – waarom heb je een geheugen als je niet terug kunt?” (blz. 274/275)

In ‘De Goede Zoon’ staan meer bespiegelingen, die het lezen van literatuur echter maken dan een willekeurig (mooi) verhaal, vooral als Rob van Essen vertelt over zijn relatie met en afscheid van z’n moeder. Dan zie ik ook wel dat hij een geweldig schrijver is.

Nu heeft-ie dus met deze roman de grote Libris-literatuurprijs gewonnen. En ik zit stiekem te denken, dat de recensenten en juryleden van dienst een opzetje hebben bedacht. Deze Rob van Essen is al zó lang aan de weg aan het timmeren, het is z’n 12e roman; hij is een schrijver van zo’n hoog niveau en hij wórdt maar niet ontdekt en erkend door het publiek – zullen we ‘m een zetje geven?
Want het slaat natuurlijk nergens op dat deze roman deze prijs krijgt. Een publieksprijs zal hij écht niet krijgen. Hoe sympathiserend deze roman ook is richting Rob zelf – ik neem aan dat Rob toch echt wel over z’n eigen moeder vertelt – de strekking van het absurdistische en soms beetje science fiction-achtige van het éigenlijke verhaal, die vind ik totaal oninteressant. Eén van de recensenten waagt het om het stuk verhaal dat zich op een archief afspeelt direct maar te vergelijken met ‘Het Bureau’ van Voskuil. En het verstild fantastische met Murakami. Doe ff normaal, denk ik dan. Dat-ie als zestigjarige geneukt wordt door een zelfrijdende en pratende auto, en al die hele reis naar nergens toe, ik begreep er helemaal niks van en haakte volledig af, stilletjes wachtend tot hij weer eens aan (in dit geval dat levende autootje) ging vertellen over hoe het verder ging met z’n demente moeder. Ik sta er heus voor open dat ik iets ‘mis’, een extra laag, een diepere betekenis. Daarom pak ik er dan direct op internet recensies bij. Maar nee hoor, die leveren niks, behalve hoogdravend waardering maar zonder énige informatie over iets dat ik mis. Juist vaker dat zelfs de onzin bijzonder is, je naar een magische eigen wereld van de schrijver brengt.

Ik ben benieuwd hoe ’t nu verder gaat met Rob; ik kan me niet voorstellen, dat hij nu toch een groot publiek krijgt. Maar ja, je weet het soms niet. Kijk maar naar ‘Stoner’ van de lang overleden Williams, was zomaar ineens een boek dat iédereen las. Maar ook daar was niks echt bijzonders aan. Soms snap ik er niks van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: