In de herhaling: de walgelijke praktijken van incassobureau Nova Incasso

Als je verder kijkt onder de ‘tag’ Nova Incasso op dit weblog, dat kom je mijn verhalen van juli en oktober jongstleden nog tegen.
Ik heb zelf de nodige correspondentie gepleegd met de immorele sujets die daar werkzaam zijn, maar heb het enige maanden geleden toch maar uit handen gegeven aan iemand, die er minder emotioneel door belast wordt én…. gezegend is met veel rechtskennis. Deze vriend van mij blijft er luchtig onder, ziet dit als een tragisch spel tussen slechteriken en slachtoffers, maar waar je, als je het goed en volgens de regels speelt, zonder kleerscheuren uitkomt. Nou, ik hoop het maar.
Heel goed dat ik deze vriend heb. Ik sluit niet uit, dat ik dingen zou doen, uiteindelijk, waar ik heel veel spijt zou krijgen. Dan bedenk ik me weer, dat er wereldwijd mensen in gevangenissen zitten, die altijd het beste met hun omgeving en de hele wereld voor hebben gehad, maar die totaal in de hoek gedreven zichzelf verloren zijn. Het is hen overkomen en het kan nooit meer worden teruggedraaid.
En ik zit hier aan mijn bureautje en heb de tijd en gelegenheid om dit op te schrijven. Tel je zegeningen.

Desalnietemin: ik háát deze organisaties, de mensen die ervoor werken, en ik wens ze alle narigheid toe, die ze zoveel onschuldige slachtoffers over het hoofd gooien!

Vandaag gaat voor de zoveelste maal een verweer van onze kant naar de rechtbank. We hopen maar, dat we binnenkort vernemen, dat Nova Incasso de zaak laat varen of dat een rechter deze klojo’s ter verantwoording roept.

Inmiddels weten we (zie ook de andere blogs onder de tag ‘Nova Incasso’), dat er veel meer slachtoffers zijn. Hierbij een hart onder de riem voor alle andere onschuldige slachtoffers.
En, zegt het voort: Nova Incasso is een verachtelijk bedrijf!

De zaak van Perfect Smile – Nova Incasso tegen mijn dochter (S.) in een notendop:
* Mijn dochters S. (1992) en I. (1993) zijn vele jaren onder behandeling geweest bij orthodontiepraktijk Perfect Smile in Groningen. Minimaal vanaf 2005 t/m 2011.
* Er is geen huisadresgerelateerde (post)relatie met Perfect Smile opgebouwd: alle financiële verantwoordingen/betalingen gingen rechtstreeks naar Univé (zorgverzekering).
* In 2008 zijn we verhuisd van Adres A naar Adres B (zelfde stad).
* In 2011 vonden de laatste behandelcontacten van S. met orthodontiepraktijk plaats.
* Daarna is er tot juni 2017 geen énkel contact geweest met (vertegenwoordigers) van PerfectSmile.
* Nova Incasso stuurt namens Perfect Smile in juni 2017 post naar het huidige woonadres van dochter S. in Utrecht, met verzoek tot het voldoen van achterstallige betalingen, met flinke boete.
* Het argument is: aan betalingsaanmaningen aangaande behandelingen in 2011, die per post in 2012 en 2015 zouden zijn toegestuurd naar Adres A (waar S. op dat moment al minimaal 4 jaar niet meer woonachtig was), is geen gevolg gegeven.
* Zorgverzekering Univé laat weten, dat verzoeken om declaratie tot maximaal 2,5 jaar na behandeling in behandeling worden genomen. Ergo: Univé zal sowieso niet betalen.

>> Interpretatie van de zijde van S. en haar vertegenwoordiger (schrijver dezes dus!):
* Perfect Smile heeft (kennelijk) verzaakt de behandelingen in 2011 te declareren bij Univé.
* Alle andere behandelingen in de voorgaande jaren én de behandelingen bij zus I. zijn gewoon afgehandeld tussen Perfect Smile en Univé.
* Het is volstrekt onredelijk te veronderstellen, dat S. of haar vertegenwoordiger(s) aansprakelijk mogen worden gesteld voor het (kennelijke) achterwege blijven van de betalingen voor de behandelingen van S. in 2011. Zij kon geen weet hebben van het (kennelijke) achterwege blijven van deze betalingen. Bovendien is de declaratietermijn bij Univé verlopen.
* Van Perfect Smile is bekend dat de administratieve organisatie gedurende jaren niet op orde was (met alle gevolgen van dien). Het gaat niet aan deze vorderingen alsnog te plaatsen bij de cliënt, die indertijd goed verzekerd was tegen deze genoten zorg.

In feite zouden deze simpele feiten voldoende moeten zijn om elke rechter te overtuigen van het onrechtmatige en onredelijke van de vorderingspraktijk van eiseres Nova Incasso namens Perfect Smile.

Bovenstaande is reeds met veel te veel woorden duidelijk gemaakt aan Nova Incasso, dat nochtans persisteert in haar vordering (met toenemende boete). Het zou elke rechter sieren de immorele praktijken van partijen als Nova Incasso aan te pakken.

Advertenties

You were never really here (film)

You_Were_Never_Really_HereJoaquin Phoenix is de man met de hamer. Sommige elementen in deze totaal introverte thriller zou je kunnen wegzetten als absurdistisch. Maar de hele enscenering van de film brengt zo’n karakterisering nooit bij je aandacht. Een professionele hitman die z’n werk uitvoert met een hamer. Verzin het maar.

Joe, zo heet-ie in de film, is zwaar getraumatiseerd. In de film kom je retrospectieve beelden tegen in een vreemd land, waar hij gruwelijkheden ervaart als soldaat, maar ook jeugdbeelden, vaag verhalend over bizarre kindermishandeling, waar hij mee te maken moet hebben gehad. En dan is er zijn halfdementerende moeder. Hij zorgt liefdevol voor haar, bijt z’n tong af, pareert z’n eigen ongeduld.

Phoenix is een enigszins vadsige vijftiger in de film. Misschien is-ie speciaal voor de film 20 kilo aangekomen, ik weet ’t niet. Hij heeft grijzend lang haar in een onooglijke staartje en hij heeft een grijze baard. Heeft-ie z’n hoody op, dan is ’t een vervaarlijk uitziende man, waar je flink bang van kunt worden.

Dan krijgt hij een nogal bizarre opdracht. Hij moet een meisje van 13 bevrijden uit een nogal walgelijke situatie: ze wordt seksueel misbruikt door hoge politici in een soort van luxe sekshuis. Plots komt het tot een merkwaardige confrontatie: het meisje wordt gekidnapt kort nadat hij haar, ten koste van wat moorden met de hamer, heeft bevrijd. En zo gaat hij op zoek naar het meisje, Nina, om haar wederom te bevrijden.

Al eerder dan dit moment trof mij de vergelijking met ‘Leon’, de magistrale film van Luc Besson met Jean Reno en Natalie Portman. Dit vind ik nog steeds zo’n beetje de beste film ooit. Er zijn veel overeenkomsten, vind ik, met deze film. Al is er één ding totaal niét overeenkomstig: de sfeer. De sfeer in deze nieuwe film, van de Schotse regisseuse Lynne Ramsay, is heel donker, heel kaal, heel sober. Dat geeft heel veel ruimte om zelf in te vullen. In vergelijking met deze film is Leon ‘makkelijk’. Deze film is verwerken, interpreteren, als kijker je plek bepalen. Bij Leon wordt je gewoon aan de hand genomen.

De romantiek ligt er bij Leon bovenop, maakt ‘m zelfs sentimenteel. Wat dat betreft is deze film de perfecte tegenhanger. En daarom misschien wel net zo mooi. De laatste beelden zijn misschien wel een te grote concessie. Dan zie je ineens een shot van Joe, waarin hij er bijna zo goeiig uitziet als John Goodman in z’n glimlachpose. Dat is een mooi beeld, hoezeer ook een onsubtiel happy end. Maar dat mág ook wel na zoveel lelijkheid en gemeenheid in de film.

Ik las dat Ramsay na de vertoning van deze film in Cannes een ovatie kreeg van 7 minuten! Wat mij betreft is dat verdiend. Geen film met een toprating op IMBD, daar is-ie te specifiek voor, geen allemansfilm. Maar ik denk wel, dat dit een film is, die over decennia nog wordt bekeken. En eentje die als één van Phoenix’ beste prestaties zal worden gezien.

Extra vermeldenswaard: de muziek in de film: Van Radiohead’s Jonny Greenwood!

Wildlands – WildNights

“Ga overdag op expeditie in WILDLANDS en stap ’s avonds in de mystieke wereld van WildNights. Na zonsondergang start je avondexpeditie door de prachtig verlichte werelden vol onverwachte ontmoetingen.”
Via één of andere troostprijs in één van de grotere loterijen van Nederland kwam dit zomaar op het pad. Zelf heb ik niks met loterij-gedoe, maar, meegevraagd in de groep wildnightslaat ik me deze ‘prijs’ vrolijk aanleunen. En ik was nog nooit in Wildlands, “Adventure Zoo Emmen”, geweest. Wel in het vroegere ‘dierenpark Emmen’, in het centrum van dit ‘dorp’, zo treffend beschreven door Peter Middendorp, wat hem overigens niet populairder maakte in z’n geboorteplaats.

Het is niet alleen al donker, het is ook nog eens heel erg vies. Viezer dan vies. Miezerregen en veel wind. Veel ‘foodtrucks’-vertier op het centrale pleintje in het dierenpark. We zijn met z’n zevenen en verzekeren ons er van te voren alvast van, dat het vanavond vooral gaat om de gezelligheid.
Die laten we ons niet afnemen terwijl we snoepen van bakjes met saté en zakken vol met vette frieten. Dat het eigenlijk dat niet is wat we verwachtten van de ‘foodtrucks’, dat glimlachen we net zo vrolijk weer weg. Wij dachten aan de spitsvondigheden en originaliteit van festivalvoer, maar dit is een dierentuin, waarschijnlijk primair meer op kinderen gericht.

Daarvoor hadden we al een voorstelling meegemaakt: “Wanneer het noorderlicht aan de hemel verschijnt, kunnen er wonderlijke dingen gebeuren. In het ATLAS Theater ga je met een professor op zoek naar de Magie van het Noorderlicht – een nieuwe illusieshow voor de hele familie.”
Ik was een beetje dom geweest: had wérkelijk iets verwacht dat met het noorderlicht te maken heeft. Het betrof echter een kleine illusionisme-show, in een vaag verhaaltje geënsceneerd. Mooie vrouw verdwijnt in kist. Je kent het wel. Net als met die ‘Mindfuck’: ik vind ’t alleen maar leuk als ze de truc eens uitleggen. Begrijp werkelijk niet wat mensen met die onzin moeten: je weet dat je belazerd wordt en vindt dat dan nog leuk ook. Als iemand je een raadseltje vertelt, neem je er toch ook geen genoegen mee, als het daarna niet wordt onhuld?

Daarna door de regen naar de grote jungle-kas. Geleidelijk werd me duidelijk, dat het hier overdag bijzonder kan zijn. Nu is er weinig te zien. Nauwelijks vogels ’s avonds, als je ze al zou kunnen zien. In de verte staan een paar olifant-silhouetten. Verder zijn het toch vooral mensen die in de touwbruggen klimmen. Alleen een paar apen in een kooi gezien.

Het allermooiste zijn dan uiteindelijk de vissen in de kleine aquaria in het Animazia-kinderspeelparadijs en de naakte molratten rennend door het buizenstelsel.

Aan het einde nog een tweede voorstelling: die van twee zeeleeuwen op zoek naar een groot bot. Het verhaaltje eromheen was geschreven voor de leeftijd van 6 tot 10 jaar. Maar de zeeleeuwen zijn prachtige beesten om te zien en zeer aandoenlijk in hun gedrag. Bovendien was het daar geweldig fijn schuilen voor de plensregen. Wat wil je nog meer.

Natuurlijk moet ik Wildlands eens een tweede kans geven; er overdag. Maar ja, dan weer het nadeel van de grote massa drukke kinderen. Misschien lukt het eens op een februarimaandagmorgen met toevallig zon en een aangename temperatuur. Zou leuk zijn.
Ondertussen was het natuurlijk een perfecte avond, gezellig met z’n zevenen, afgesloten met een biertje in het dierentuincafé bij de entree.

Awesome Flachau 2017

flachau1Zo heette onze appgroep, vorige week, en ook in de aanloop naar de skiweek in Flachau toe. We waren met familie en vrienden in het Salzburgerland. Exact op dezelfde plek als waar ik acht jaar geleden voor het laatste had geskied. In ons nieuwe kampeerbusje reden we er op de 23e naartoe. Allerlei dreigend nieuws over verkeersdrukte in Duitsland werd niet bewaarheid: in elf-en-een-half uur legden we de 1050 kilometers af, klein beetje geholpen door TomTom’s live services, die ons nog daar het centrum van München leidden.

Flachau is zo’n beetje het makkelijkst bereikbare wintersportoord in de Alpen. De afslag Flachau op de Tauern-snelweg en, werkelijk, ons appartement bleek 200 meter vanaf deze afslag te liggen. Dankzij de ‘Lärmschutze” langs de snelweg heb je nauwelijks ’t idee dat-ie daar loopt.
In Nederland al weken vies herfstweer, zodra we aankomen in de Alpen: helder weer! Veel sneeuw in het dal, in Flachau, en geweldige weersvooruitzichten.

De eerste drie dagen alleen maar perfect weer, perfecte pistes, niet erg druk boven. Het eerste uur vond ik ’t moeilijk; kon geen ritme en geen techniek vinden. Twee keer onderuit en één keer mijn knieband rechts verrekt. Pijnlijk! Kon wel verder skiën.
Aan het einde van de dag een knie-brace gekocht. Daarmee de hele week geskied. Dat was een adequate oplossing. ’s Nachts aardig wat pijn in de knie, overdag geen last. Wat een mazzel! Overigens mede dankzij enige heel zinvolle instructietips van de ervaren skileraar die ook bij ons gezelschap hoorde.
En, natuurlijk, enorm geholpen door de sneeuwcondities. Geen verijsde pistes.

flachau2Spelletjes gedaan in de avonduren, ápres-ski na de laatste dalabfahrt, meerdere keren fijn uit eten geweest, maar ook thuis werk gemaakt van gezamenlijke maaltijden, met kaasfondue en pannenkoeken bakken. De 2e avond met elkaar een soort verlate Sinterklaasavond gedaan, met veel dichtwerk.
Tussen het skiën door geen énkele keer Glühwein overgeslagen tijdens de verpozingen in de berghutten.
En de specifieke variant op het rozig-zijn, na een skidag, met als resultaat: veel eerder slapen dan thuis.

Het meest fenomenale van deze skiweek was voor mij het genieten van de omgeving, die nu een nog veel specialere indruk maakt, na eerst een hele tijd in het Afrikaanse te hebben gebivakkeerd. Zo fascinerend hoe verscheiden de wereld is. Tussen savanne en sneeuwtoppen, maar net zo goed tussen de afrobeats en het gejodel in de ápres-ski tenten.
Op de 30e weer een hele dag in de auto. Wederom geen vertraging.

Spinvis in Vera

Na het bijwonen van het optreden van Spinvis, begin september, bij Into The Great Wide Open op Vlieland, waren we zó enthousiast, dat ik al in oktober de kaartjes kocht voor het concert in Vera, dat eergisteren plaatsvond. Nu heb ik Spinvis door de jaren heen vaker gezien, in Groningen, in Utrecht, in Amsterdam. Toch overrompelde mij het optreden op Vlieland. En dat gebeurde dinsdag wéér! Het is toch een beetje een herontdekkingsjaar van Spinvis, dit jaar, voor mij. De laatste CD, ook dit jaar uitgekomen, had ik ook nog niet goed bestudeerd. Dat gaat nu volgen. Ik hoorde dinsdag en ook in september liedjes die een hoog gehalte ‘onvergetelijk’ hebben.

Met z’n zessen waren ze. Natuurlijk ook met Saartje, met wie hij een paar jaar geleden een theatertour deed. Daarnaast een paar multi-instrumentalisten, wisselend tussen keyboard/synthesizer en bas/gitaar, een drummer en een violist, die soms heerlijk uit de bocht kon gieren. En Saartje op cello, maar ook multi-instrument. Erik de Jong, een jonge god nog om te zien, ondanks z’n grijze krullen, 56 is-ie al!
Hij noemde ons allen, zijn publiek, “Lieve Vera” en vertelde dat het bijna 40 jaar geleden was, dat hij hier voor het eerst stond, toen nog in het punkbandje van z’n broer. Hij vond het geweldig hier weer te zijn en beloofde ons allemaal dat hij voor de volgende keer niet weer zo lang zou wachten. (Overigens was hij hier een jaar of vijf geleden ook nog.)
Vera was uitverkocht. Gelukkig houdt dat niet in dat je hutjemutje staat. Het is lekker druk, maar het is en blijft een intieme omgeving, waarin je tussen de nummers door gewoon een vraag aan Spinvis-Erik kunt stellen, en die wordt nog beantwoord ook!

Op YouTube vond ik een integraal concert terug om helemaal te luisteren; volgens mij is dit concert zo goed als hetzelfde concert als dat van dinsdag. Ik zeg: zet ‘m lekker aan en luister bijna twee uren!

Daarnaast wil ik ook dit kleinoodje nog delen alhier: ‘Kom terug’ in een hele korte akoestische versie vanaf een duintop op Terschelling (Oerol).

En ook op de nieuwe CD staan liedjes die je nooit meer wilt vergeten, zoals ‘Wat blijft’. Het is helemaal niet moeilijk voor te stellen, dat het Dylan is, die zo’n lied schrijft en zingt. Het enige verschil zit in de sfeer; geen nasale stem, maar de altijd bescheiden klinkende poëtische voordrachtklanktonen van Erik de Jong.
Aan het einde de publieksmeezinger Trein Vuur Dageraad met een refrein dat verantwoord tien keer achter elkaar herhaald mag worden.

Groningen verandert

groningen verandertOnze buurman/vriend Henk Tiggelaar is een erg betrokken stad-Groninger. Hij is een motor in de wijkactiviteiten in de Schildersbuurt en heeft in 2006 en 2009 de eerste twee delen van ‘Groningen verandert’ gemaakt: een “zo was het toen – zo is het nu’-fotovergelijking op allerhande bekende plekken in de stad. Zo’n verslavende kijkervaring, waarbij je aan het einde alleen maar méér wilt zien. Ook omdat je weet, dat dit slechts een bloemlezing is. Wat zou het mooi zijn de hele stad in een filmverslag van ‘1000x sneller dan de tijd’ te kunnen bekijken! “Time lapse”-projecten zijn er al legio, her en der. Ik ben zelf ook met zo’n projectje al jaren bezig..

Na de eerste twee delen is er nu een derde deel van ‘Groningen verandert’ en dat is een heel speciale editie: de eerste twee delen zijn er helemaal in geïntegreerd. Het is dus een geweldig dik boek geworden, overal te koop in de stad. Gistermiddag werd het boek gepresenteerd. Dat gebeurde in de oude raadzaal in het Groninger stadhuis op de Grote Markt. De wethouder kreeg het eerste exemplaar uitgereikt door Henk zelf. Hij en Roeland v.d. Schaaf, de wethouder in kwestie, hielden er een praatje bij.

Sla je het (lekker zware) boek open, dan ben je minstens een uur helemaal ‘into’ deze fascinerende doorkijkjes op de nietigheid van ons passantenbestaantje in de tijd en onze fysieke omgeving. Je zóu kunnen denken: ach, dat doen we toch zélf? Ah, de maakbare wereld! Maar dat is natuurlijk maar schijn. Immers is het slachtofferschap van die maakbaarheid meest groter dan het profijt.
En zo kom je nooit écht af van gevoelens van nostalgie, kijkend naar deze foto’s, hoezeer ook geldt dat ook uit de foto’s naar voren komt, dat (niet alleen) Groningen schoner, helderder, netter, ja misschien wel móóier wordt. Die onbeheersbare ‘twist’ in je beleving – deze foto’s en deze ‘crack in time’ (“that’s where the light gets in”) brengen mij daar – vind ik eindeloos fascinerend.

Op TV Noord een mooi klein itempje over Henk en het derde deel van ‘Groningen verandert’. Bekijk dat filmpje via deze link.

 

Song van de week (94): John Moreland – Love is not an answer