Gesprek in de trein

Twee mannen naast mij:
“Volgens mij gaat het gesprek vandaag over 3 dingen. Vertrouwen, transparantie en een doel.”
“Nou, voor mij gaat het vooral om perspectief.”
“Ja, dat zeg ik ook. Zonder doel is er geen perspectief.”
“Ze zullen ons een perspectief moeten geven.”
“Maar dan doe je alsof ze je expres dit aandoen. En dat voel ik dus niet zo. Volgens mij IS het gewoon zo.”
“We moeten vooral heel rustig blijven en weloverwogen.”
“De directie zal hiernaar moeten luisteren.”
“Ik ga me inhouden.”
…
“Ik moet nog 22 jaar.”
“Hmmm, ik nog 11. Maar dat klinkt toch niet: je mag nog 22 jaar, toch?”
“Ik heb echt het idee dat ik jaren heb vergooid.”
“Ja, dat is wel erg.”
“Het werk heeft gewoon niet het juiste resultaat opgeleverd.”

Daarna een dosis Engelse kreten. Waar gaat het over?
Ik krijg visioenen van een internationaal bedrijf: ze zijn naar Schiphol onderweg om met de buitenlandse grote bazen van hun firma te spreken. En het ziet er niet best uit.

Crisismanagement

Bij Roezemoes (Zuiderdiep), afgelopen vrijdag. Onze mosterdsoep met spekjes is nét voor onze neus gezet en mijn telefooon gaat. “Hallo met Els, ik sta bij u voor de deur. Het gaat over de rugzak.”
Shitshitshit!!, denk ik. “Shitshitshit!!!, zeg ik. Ik dacht dat die afspraak nog wat impliciet was, had nog reactie op het voorstel verwacht. Daarna was ik ‘t vergeten: mijn oude backpackrugzak staat op Marktplaats, gratis af te halen. En nu staat de kandidaatkoper voor de deur en heb ik een dampend soepje voor mijn neus!

Wat te doen?
Ik bel mijn buurvrouw mobiel. Ze neemt niet op. Ik denk: je bent wél thuis, want je zit volgens mij gewoon te eten met je gezin. Hoe bereik ik je? Ik bel een andere buurvrouw, die niet mijn sleutel heeft, maar wel bij de eerste buurvrouw aan kan kloppen. Ah, zij neemt wel op en anticipeert direct! Ik leg haar nog even uit, waar de rugzak ligt.
Ik bel Els even op: “Er komt nu een buurvrouw bij je langslopen, die bij de een andere buurvrouw wat gaat regelen. Als het goed gaat komt het zo in orde. Ik bel je over een paar minuten weer.”
Het is een heerlijk soepje. Ik lepel de helft weg, geheel in rust.
Twee minuten later gaat mijn telefoon: “Hee Joost, ‘t is in orde hoor. Ze is er blij mee en alweer op weg!”
Ik bel Els nog een keer op. Inderdaad, helemaal happy.
Zo zie je maar weer: beter een paar goeie buren, want met verre vrienden had ik me hier nóóit uit weten te werken!

Daarna trouwens weer eens genoten van de befaamde ‘Groninger Rijsttafel’ van Roezemoes! Een flinke pan vol capucijners met spek, met als entourage picalilly, mosterd, Amsterdamse uittjes, augurken en appelmoes. Smullen voor €8,50 per persoon! Moet je toch standaard paar keer per jaar doen.
En met een stuk of drie Duveltjes erbij!!

Printlotto

Op het kantoor waar ik wekelijks een aantal dagen aan het werk ben moet je altijd maar afwachten of je printopdracht ook daadwerkelijk uit de netwerkprinter komt rollen. Soms blijft je printopdracht ergens hangen. Volstrekt ongewis, waardoor dat komt en of ooit iemand dit kan of zal verhelpen. Je loopt dus nogal eens voor niks naar die centrale printer.

Een creatieve collega bedacht en tekende deze cartoon en deze hangt dus opgeprikt bij de printer.

Het kan ook gebeuren, dat de printopdracht op zich wel bezorgd is bij de printer, doch dat het apparaat er erg lang over doet om zichzelf zover te brengen, de opdracht ook daadwerkelijk uit te printen.
Daar is ook een cartoon van gemaakt. Ook leuk!

Halve marathon

Een grens verlegd: 21,3 km. hardgelopen. Ruim een halve marathon dus! Mijn record van 17,5 was alweer 2,5 jaar oud. Had eigenlijk niet gedacht, dat ik er nog eens overheen zou gaan. Maar ik was op het hoekje: afslaan naar Veenweg en de stad weer in, of….. toch eens het meer rond?
En toen bij de snelweg bij Haren aangekomen lonkte nog een extra ommetje toen ik me realiseerde dat ik die halve marathon misschien best kon halen.

Geen problemen met gebrek aan adem, wel geldt: nog nooit zúlke zere benen gehad!!
Ben ook meer dan 2 kilo kwijtgeraakt met dit rondje. Deed er 2 uur en 16 minuten over. Mijn snelheid houdt niet over: blijft rond de 10 kilometer per uur; eerste kilometer net zo snel als de laatste.
Ik ga hier een tijdje op teren en val nu fijn terug op een wekelijks rondje Stadspark!
(Was 6 graden, bewolkt, rustig weer; onderweg beluisterd: The Heavy – The house that dirt built; Shearwater – Animal Joy; Soap & Skin – Narrow; The Feelies – Here before)

Trek de pastoor van z’n fiets

Maarten ‘t Hart in de NRC-next: ….. “Wat zou ik graag zien hoe de mijters van de hoofden werden gesjord en de pastoors van hun fiets werden getrokken. Zelf heb ik overwogen de pastoor met wie ik soms opfiets van zijn rijwiel te trekken. Maar van die pastoor weet ik dat hij al jaren in volle tevredenheid met zijn huishoudster vrijt, en bovendien is het een heel aardige man die mij vrolijk voorhoudt dat ik ook oog moet hebben voor het mysterie. Daar ben ik best toe bereid, maar God verhoede dat dit zijn beslag zou moeten krijgen binnen de muren van een pedofielenkerk. Ik vind het totaal onbegrijpelijk dat nog enig fatsoenlijk mens lid kan zijn of wil blijven van zo’n organisatie. Sterker nog: wij moeten terug naar de 16e of 17e eeuw, toen de kerk in onze lage landen verboden was.”

Coco en de kracht van verandering

“Wordt jouw identiteit bepaald door jouw succes of bepaalt jouw authenticiteit jouw succes?
Veranderen betekent letterlijk “anders doen” en “loslaten”. Negen van de tien mensen zijn bang voor verandering en houden graag vast aan de vaste patronen en zekerheden die ze zelf gecreeerd hebben. De vraag is: “Werken deze nog voor je?” Het is onmogelijk om je omgeving of iemand anders te veranderen, ook al zouden we dat soms graag willen. Door zelf afstand te nemen van zaken, die je belemmeren in je leven en je de vraag te stellen : “Wat ga ik nu anders doen?” verandert je gedrag en daardoor je resultaten.
Als lifestyle consultant houd ik mij bezig met het geven van lezingen/presentaties, imago-stijladviezen en ben werkzaam als coach(gecertificeerd Master Practitioner of NLP, timeline therapeut en hypnotherapeut)
Ik ben goed in mijn vak door mijn invoelend vermogen mijn warme persoonlijkheid, mijn openheid, mijn passie voor wat ik doe, mijn smaak,  aandachtig te luisteren en mij volledig te verplaatsen in mijn client/ opdrachtgever.”

Dit kun je lezen op de website van Coco de Meyere. Nu nog wel; het zal wel gauw van internet gehaald worden, want Coco heeft gisteren een einde aan haar leven gemaakt. Tja, hoeveel verandering kun je dragen?, vraag je je dan af.
Wat nou mooie winst zou zijn, dat is wanneer er nu een goeie publieke discussie zou ontstaan over de idioterie van het hele concept ‘lifestyle’. En als we dat nou ook eens plakken aan dit ‘einde der decadente tijden’, dat er sowieso nu eens aan moet zitten te komen. Dat hele ‘occupy’-gedoe mag naast de geldgraaierij ook wel gaan over de mentale teloorgang in consumentisme, uiterlijkheid, jetset, egomanie, reality-geklooi etc. etc.
Coco: “Het is voor mij een uitdaging om steeds weer mijn horizon te verbreden, mezelf te blijven ontwikkelen d.m.v. het uitwisselen van ideeen en gedachten, openstaan voor andere denkbeelden en nieuwe uitdagingen aan te gaan.  Mijn credo is dan ook, dat ik altijd iets doe wat ik nog nooit heb gedaan en door de ervaring beslis of dit bij mij past of niet.”
Ze heeft iets gedaan, wat ze nog nooit had gedaan. Hoezeer het bij háár past, weet ik niet, maar dat het op de een of andere manier past bij dit soort lifestyle…. Jawel, voor mijn part!!

Webstreepjelog-fiasco

Vanaf 2005 weblogde ik op www.web-log.nl (het streepje mag er nu ook uit: www.weblog kan dus nu ook). Weblog.nl draaide op het Typepad-systeem en dat hield op te bestaan. Weblog.nl zou dus migreren naar het WordPress-systeem. Het ging om 389.000 weblogs! Dat zou in augustus gebeuren.
En dat is dus helemaal uit de hand gelopen. Inmiddels is http://joostvangroningen.weblog.nl weer online, maar het ziet er niet uit en het werkt slecht. Mijn ander weblog, het muzieklogje http://asongaday.weblog.nl was tot een week geleden helemaal niet online, is er nu weer, maar hier heb ik niks meer aan: het ging juist om de YouTube-clips: elke dag weer een goeie sing gehighlight. Zonder deze clipjes ben ik de DJ zonder plaatjes! ;-(

Joost van Groningen is nu alhier op WordPress. Werkt lekker. Maar wel zonde van het hele archief van 5, 5 jaar. Met ‘A song a day’…. ik weet het nog niet. Ik denk dat ik maar een switch ga maken en hier ook mijn muziekbelevenissen ga onderbrengen.

In Webwereld staan artikelen over het weblog.nl-fiasco. Vooral deze is veelzeggend:
http://webwereld.nl/nieuws/108426/migratiefiasco-web-log-nl-duurt-al-9-weken.html.
Ik heb zelf al regelmatig gemaild met de beheerders van weblog.nl. Soms krijg je snel reactie. Maar mijn laatste klachten hadden een negatieve toonzetting. Dom van mij: nou krijg ik niet eens reactie meer!

 

Misschien moet de VARA een ander callcenter inhuren?

“Goedemorgen, met de ledenservice van de VARA. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Goedemorgen (…). Gisteren is mijn vriendin gebeld door de VARA en werd haar het aanbod gedaan van de dubbel-CD “DWDD-recordings” in combinatie met een half jaar VARA-gids. Nu was dat een streep door de rekening van een leuke verrassing van mijn kant: ik was namelijk zelf ook gebeld, ruim een week geleden, en heb de aanbieding toen geaccepteerd, maar het bedoeld als een cadeautje voor haar en dus háár adres bij de VARA gemeld.”
“Meneer, wat is haar adres?”
Ik noem het adres, maar zeg direct: “Maar ik zou graag de aanbieding aan míj nu aan een ander willen aanbieden.”
Mevrouw is kortaf: “Ik heb haar adres nodig.” ….. “Mevrouw is niet bij ons bekend. Er staat geen aanbieding op haar naam.”
“Toch is ze gisteren gebeld. Ik kan me toch slecht voorstellen, dat ze heeft gedroomd.”
“Mevrouw is niet bij ons bekend. Wat is uw adres?”
Ze blijft erg kortaf, klinkt niet vriendelijk. Ik noem het adres.
“Uw aanbieding is geregistreerd. Ik zie dat bij deze registratie het adres van uw vriendin staat.”
“Dat is dus prima, maar ik wil nu graag dat mijn aanbieding naar een andere vriend gaat, wetende dat mijn vriendin nu zélf op de aanbieding is ingegaan.”
“Uw vriendin heeft geen aanbieding gekregen. Er staat niets op haar naam.”
“Neem mij niet kwalijk, maar dan wil ik graag dat u nog even nader kijkt of het alsnog in orde maakt, want zij heeft zich hiervoor opgegeven na een acquisitietelefoontje van een van uw collega’s. Ik zou graag haar aanbieding, die van gisteren, zo laten, opdat ik die van mij nu niet naar haar adres, doch naar een ander adres kan laten lopen.”
“Wij hebben niets in ons systeem.”
Meer komt er niet. Ik krijg haar voldongen feiten te horen en er volgt niets meer dat op ‘dienstverlening’ (laat staan ‘verleiding’ of acquisitie) lijkt.
“Als u zo blijft doen, dan heb ik geen zin in aanbiedingen van de VARA hoor. Ik wil graag dat u mij helpt. Het zijn uw aanbiedingen, waar ik op inga.”
“Nou moet u eens  goed luisteren meneeer……”
“U moet zelf eens goed luisteren naar mij mevrouw, ik…….”
Tuuttuuttuut.
Mevrouw heeft de hoorn erop gegooid!

(Dit via mail aan VARA laten weten. Dezelfde dag schuldbewuste VARA-medewerkster aan de lijn. Ze schaamden zich dood en gaan aan de bel trekken bij het callcenter, want “dit kan en mag zo niet!”)

Blogging again after all!!

Halverwege augustus was het moment dan eindelijk daar: de grote migratie van het blog-instrument van www.weblog.nl begon aan de grote migratie! Dat was al aangekondigd meer dan een half jaar geleden. Je zou denken: dat is dan wel-voorbereid. Helaas, helaas…

Ik snap ook vanuit mijn eigen professionele omgeving wel, dat er heel wat fout kan gaan bij zo’n migratie-project. Als er een steentje omdondert bij zo’n proces, dan kan het een flink domino-effect met zich meebrengen. En waar je als toeschouwer (of betrokkene) bij zulke dominosteentjes precies kunt zien wat er gebeurt en hoe het is veroorzaakt, daar geldt dat apert niét voor zo’n migratie-traject: het is per definitie niét uit te leggen! En al helemáál niet aan mensen die geen notie hebben van dit soort softwaregeklooi.
Vanuit die hoedanigheid heb ik nog heel wat mededogen gehad met de jongens van www.weblog.nl. Met Coen en met Melody heb ik nog het nodige contact gehad. Ik heb ze zelfs tot eind september nog mentaal geprobeerd te ondersteunen: jongens, ik begrijp het, ik wacht af, doe je best, etc.
Maar de afgelopen weken is het omgedraaid. Klik op bij www.weblog.nl op ‘Helpdesk-artikelen’, dan kon je de migratie-sores zo’n beetje volgen. De jongens van www.weblog.nl verantwoordden zich redelijk naar behoren. Ik heb het ze eerder ook verteld: de ergste ziekte is onzekerheid, dus blijf je goegemeente informeren over de voortgang van de activiteiten. En wat doen ze nu: ze verantwoorden niks meer! De laatste update de voortgang inzake de oplossing van de problemen dateert van bijna 3 weken geleden!

Dus nu zit ik hier! Ik heb de boel nog niet opgemaakt, maar ik begin maar vast. Er zijn inmiddels ook al de nodige berichten in Word opgeslagen. Ik wil verder….
Het gaat natuurlijk niet aan, om 6 jaar weblog retrospectief ook nog hieronder te brengen. Veel te veel werk. Ik hoop dat aldus mijn ‘archief’ weer online komt t.z.t. Ik ben gelukkig niet één van de klojo’s die “alles kwijt is”: alles is netjes op mijn harde schijven, op mijn backups en, last but not least, zelfs in een netjes Lulu-boek (www.lulu.com), jaarlijks, vanuit de kast te trekken. Ook mooi!!
Het zit er dik aan te komen, dat WordPress mijn blog-omgeving gaat worden. Let’s go!