Mark Lanegan

Hij zag er knap slecht uit, gisteravond. Mark Lanegan in een helemaal volle kleine zaak van de Oosterpoort. ‘k Had ‘m nooit eerder live gezien. Met zo’n prachtige zware basstem verwacht je eigenlijk een erg stoere grote vent. Maar Lanegan is eigenlijk maar een schriel mannetje. En met dat puntbaardje, een ingevallen gezicht en beetje Catweazle-kapsel wordt ‘t er niet beter op.
Maar goed, dat is nu eenmaal ook z’n image. Het gebeurde ook wel, dat hij z’n optredens helemaal niet afgerond kreeg als gevolg van drank- en drugsmisbruik. Daarvan gisteravond gelukkig geen spoor.

Hij treedt momenteel op met z’n eigen band: Mark Lanegan Band. En ze spelen alles van de nieuwste CD ‘Funeral Blues’. Deze CD is érg goed. Nog maar kort geleden uitgekomen, maar hij speelde gisteren dus allemaal voor mij al heel bekende en vertrouwde nummers. Ze werden ook ‘gewoon’ integraal gespeeld: geen uitgesponnen live-uitvoeringen of zo. Alleen het lang uitgesponnen laatste nummer van Funeral Blues, ‘Tiny Grain of Truth’, ook het laatste nummer van de set, maakte er een echte finale van. De gitaarsolo daarin was nog beter dan op de plaat. Dat gold dan weer niet voor die lange solo middenin ‘Ode to Sad Disco’, want die is op de CD nog veel mooier.
De begeleidingsband was onopvallend en degelijk, afgezien van de gitarist met James Dean-look en -lok. Op enigszins introverte wijze (hij keek eigenlijk alleen naar zijn gitaar) ging hij geweldig tekeer op zijn gitaar. Lanegan kan ook heel goed murmelen en soms verdween hij gewoonweg enigszins naar de achtergrond met z’n eigen performance.

Zijn ‘thank you’s’ (stuk of 3) waren obligaat; hij stelde onverstaandbaar murmelend zijn bandleden voor en dat was het. Geen ontvankelijke man, die Lanegan. En zoals-ie eruit ziet zou je denken, dat hij nog steeds wel erg into the drugs is.
Het concert duurde netjes 2 volle uren, met 4 nummers als toegift. Er viel gisteren absoluut nergens over te mopperen, zonder dat het nu een echt sprankelende avond was.

Dread Sovereign

Jonathan Meiburg heeft met zijn band Shearwater deze maand weer een nieuwe CD uitgebracht: Animal Joy. Juist dit nummer heeft nog het meeste weg van de muziek op zijn voorgaande CD’s. In die jaren was Shearwater zijn eigen band naast zijn band Okkervil River, samen met Will Sheff. Daar schijnt hij nu mee gestopt te zijn. Okkervil River heeft ook nog maar kortgeleden een mooie CD uitgebracht. Shearwater ligt mij nog wat meer.

Animal Joy is een prachtige plaat. Al ben ik altijd nog op zoek naar een song die naar de kroon van Failed Queen van het album Palo Santo steekt en staat dat er, helaas, niet op. (Recensie Nu.nl)

Shame

De laatste weken veel gelezen over deze film. In de NRC-next zelfs een artikel van een vrouw, die  (kennelijk) zelf er had geleden onder de sexverslaving van haar partner. Ze voelde eindelijk enig krediet voor deze nogal bizarre ziekte; beschreef haar eigen man als een slachtoffer ervan.
Michael Fassbender, ook te zien in de vorige film van regisseur Steven McQueen, Hunger, is een aantrekkelijke vent (David) in het New Yorkse zakenleven, maar hij houdt er een schaduwleven op na, waarin hij constant bevredigd moet worden. Door hoeren, door vrouwen die hij her en der versierd, en natuurlijk ook heel veel met de hand, op het toilet op zijn werk, in zijn eigen badkamer, op bed met de PC op schoot met pornosites.

Tegelijkertijd is hij een ‘stud’ die alle vrouwen mee kan krijgen. Ook nog eens behept met een ietwat donkere macho-introverte uitstraling. Halverwege de film wil een mooi donkere collega met hem; ze gaan samen uit eten. Daar komt ook het relatie-cynisme, dat natuurlijk ook het product is van zijn ziekte, naar boven. Dat vindt de dame in kwestie natuurlijk niet leuk, maar ondertussen krijgt hij natuurlijk haar wel.
Dan gebeurt het ergste: met haar blijkt hij het dus niet te kunnen. Dat is een lange scene, waar je hem in zijn vertwijfeling op de badrand ziet zitten. Zijn handen in het haar. De dame is afgedropen.
En dit moet hij natuurlijk direct afreageren met een hoertje.

De tweede laag in de film is de relatie met zijn zus. Een eenzaam meisje met ‘nowhere else to go’. Ze klampt zich enigszins aan hem vast. Hij leunt op twee emoties: hij is haar broer en dat verwart hem, want aan de andere kant is ze een bedreiging: ze kan zijn donkere kanten blootleggen en dat wil hij niet. Ze kan hem kwetsbaar maken. En dat gebeurt dus ook. Hij wijst haar uiteindelijk wel af: los je eigen problemen op en ‘get off my back’.

In de finale van de film draait David door. Hij beledigt in een kroeg een meisje, wordt in elkaar geslagen, gaat dan zelfs in darkroom voor sex met een man en vlak voor het heftige einde volgt nog de allerheftigste trio-sex-scene. Deze is chaotisch gefilmd. Aan alle kanten zie je ze alledrie. In het begin lijkt het nog iets menselijks te zijn, maar al heel gauw is het alleen maar dierlijk en naarmate het vordert ga je voelen, dat het eigenlijk gewoon heel hard wérken is. Dan focust de camera ook steeds meer op het gezicht van hem. En daar zie je dus de grimassen van de atleet in de laatste kilometer van de triathlon.
Op de terugweg is er een zelfmoordenaar voor de metro gesprongen. Hij schrikt en gaat dan in paniek naar huis rennen, waar hij zijn zus met doorgesneden polsen aantreft. “Klootzak” zegt ze tegen hem, als ze bijkomt in het ziekenhuis.
In de epiloogscene zit hij weer in de metro en ziet het mooie meisje weer, waar hij eerder een keer achteraan is gelopen. Je ziet hem twijfelen: welke emotie is het, de me mogelijk haar laat volgen: is het sex, is het meer???

Een aangrijpende film. Een heftige film. Het is vreemd om sex zo verbeeld te zien worden als een exponent van totale eenzaamheid. Tegelijkertijd moet ook niet worden onderschat, hoezeer in deze film sprake is van compassie, van mogelijkheid tot herstel, tot misschien wel catharsis. Juist dat dat in het midden blijft, dat is krachtig in deze film. (IMDB ; vijfsterrenrecensie!)

Lawine

De column van Rob Wijnberg, eergisteren in NRC Next, was weer eens geniaal. Hoe hij humor combineert met erg vileine kritiek, geweldig. Ik knip en plak ‘m even integraal hier. Mag misschien niet, maar zo erg zal Rob ‘t me niet kwalijk nemen. Ik heb ‘m hier vandaan gehaald.
====
Goedenavond. Dit is een ingelast NOS Journaal. Nederland is zojuist getroffen door een lawine aan non-nieuws. Ter plaatse op het Mediapark is verslaggeefster Lidwien Gevers. Lidwien, hoe is de situatie nu?”
„Daar valt op dit moment niks over te zeggen, Sacha. Wel zie je achter mij het gebouw waar de lawine is begonnen. Daarnaast, in de verte, zie je de satellietschotel waarmee de lawine zich verspreidt. En in mijn hand zie je de microfoon waarmee de lawine as we speak wordt verergerd.”
„Duidelijk, Lidwien. Mocht je straks nog minder te melden hebben, dan komen we bij je terug. Bij ons in de studio is inmiddels aangeschoven Jan de Vries, expert op het gebied van medialawines. Jan, heb jij enig idee wat deze lawine heeft veroorzaakt?”
„Daar zou ik hoogstens over kunnen speculeren.”
„Doe maar, we hebben tijd zat.”
„Lawines in categorie 4, zoals deze, beginnen meestal met overmoed: de journalist denkt binnen een minuut genoeg informatie te hebben om verslag te kunnen doen. Als de lawine dan begint te schuiven, ontstaat existentiële angst: de journalist wordt doodsbang iets te missen waarmee de concurrent aan de haal kan gaan. Na een tijdje treedt er zuurstofgebrek op en gaat de journalist ijlen: hij verzint dan gewoon maar wat. Uiteindelijk gaat de journalist schreeuwen om hulp. Dat noemen jullie geloof ik duiding.”
„Ja, daarom zit jij hier ook.”
„Precies.”
„Weet je wat de gevolgen zullen zijn voor de toeschouwers van de lawine?”
„Ik kan wel wat gokken.”
„Graag.”
„Nou, in eerste instantie raak je totaal in paniek: je gaat dan als een bezetene al het nieuws volgen dat op je afkomt. Daarna krijg je last van onderkoeling – het nieuws interesseert je niks meer. Mocht je onverhoopt te lang onder het nieuws bedolven blijven, dan is de kans op een hersendood aanzienlijk.”
„Hoe groot acht jij die kans?”
„74,8 procent. Maar dat is nergens op gebaseerd.”
„Duidelijk. Straks: premier Rutte, Henk en Ingrid, de burgemeester van Hilversum, een twitteraar en zes columnisten over de lawine. Blijf bij ons.”

Tindersticks – The Something Rain

Inmiddels heb ik de nodige recensies online gelezen over deze plaat: de nieuwste, negende, CD van Tindersticks. Na drie keer luisteren en geleidelijk weer helemaal ingepakt te worden in de unieke Tindersticks-sferen, enerzijds met het verstild orkest dat de band is en anderzijds met de tremulanties in de stem van Stuart Staples.
Het meeste ontroerde mij ‘A night so still’. Eerst lijkt het een tussendoorsong, zoals-ie in drievoud op élke CD van Tindersticks staat, maar halverwege gaat de wolk waarop je verkeert in de song geleidelijk op pad, de lucht in, neemt je mee op een zondagmiddagtocht langs de einder. De slaapwaakmodus die dan minutenlang over je komt is weldadig.
Maar de héle CD is geweldig mooi. In ’Chocolate’ wordt een heel bijzonder verhaal vertelt. Zoek de tekst maar eens op, of luister goed: dit een verhaal met een twist in het plot. Een heel bijzondere opener trouwens: een 9-minuten-nummer met alleen maar spoken word!
Op 11 maart komt Stuart met zijn maten in De Melkweg. Eens kijken of het lukt en wie er mee wilt. Er zijn nog kaarten!

The Descendants

Ik was helemaal niet onder de indruk van The Descendants! Eigenlijk gewoon een dikke tegenvaller. Onbegrijpelijk dat deze film allemaal Oscars in de wacht zou kunnen gaan slepen. Werd wel enigszins gerustgesteld: zó goed vindt ook het publiek de film niet: een 7.7 op IMDB. Ik zou het bij een 6.7 wel gehouden hebben.
Dat zegt dus, dat ik het heus een aardige film vond. Maar ik begrijp de hype niet. Het is een ‘kleine’ film. Dat maakt de film heus wel sympathiek, een glimlach-film. Maar bovenal vond ik het weer zo’n Amerikaans-zelfgenoegzame bedoening.
Ben je aan het einde van de film, zit nog de meeste sympathie bij het aandoenlijk pseudo-autisme van het dommige vriendje van Alexandra. Juist degene aan wie ik me in het begin nog het meest ergerde. (Dat is toch geen actéren!!) Misschien wel een vorm van underdog-sympathie, want de rest zit maar op een omgedraaide (pseudo-onpathetische) manier pathetisch te doen, de hele film lang. En dan de lulligheid van de filmscore: die Hawaiian-mellow-deuntjes en uiteindelijk de kroegmuziek die wel lijkt op de slechtst denkbare Oostenrijkse jodel!
Clooney kan op een luie manier wat croonen. Slim bedacht hoor: de grote superster te zijn, door zo ‘gewoon’ te doen. En natuurlijk doet-ie dat ook goed. Maar het slaat natuurlijk helemaal nérgens op als hij hiér een Oscar voor krijgt en niet voor ‘O Brother, where art thou?’. Ik heb eigenlijk helemaal niks meer over deze film te vertellen. Sideways en About Schmidt, ook van Alexander Payne, vond ik beter.
Thuisgekomen begon net Hallam Foe (VPRO), met in de hoofdrol de jongen, die tien jaar geleden zo mooi Billy Elliot speelde. Van die film heb ik veel meer genoten.

Noordpolderzijl

Zondag, de laatste ijsdag, de laatste schaatsdag, na het schaatsen op de Groninger grachten, zijn we met de auto naar Noordpolderzijl gereden: de Waddenpolder boven Usquert. Het Zielhoes staat daar als sinds 1812. Een knus cafétje, waar we na onze wandeling nog een lekkere Glühwein hebben gedronken.

Over de dijk heen zagen we de einder met tot zover het oog reikte schemergestalten van mensen die wandelend over de kwelders naar de Waddenzee trokken. Mooi gezicht: alsof ze letterlijk naar de horizon liepen. Het was schemerig als weersgesteldheid, niet door ondergaande zon. Mist die geen mist is. Mensen die van kou houden lopen hier. Het slag mensen dat in de handen wrijft bij een klus die geklaard moet worden. Mensen die úitkijken naar de glühwein of de erwtensoep nadien; de erwtensoep die véél lekkerder is door de wandeling in de ruimtelijke polder met sneeuw en ijs vooraf.

De temperatuur neigde naar dooi. Het was echt het omslagpunt: de winter is weer voorbij.
Inmiddels, dit schrijvend, zijn er ook écht weer vijf dagen voorbij: vijf dagen waarin iedereen nogal ‘cold turkey’ weer in de herfst is teruggekeerd. De helft van het volk vindt het wel best. Jawel, het is sterk overdreven, dat  ‘heel Nederland’ in de ban van de winter was. Ik bedoel, misschien dan wel ‘in de ban’, maar de helft heeft dus níks met sneeuw, kou en schaatsen. V.w.b. deze zondag, ik zou bijna willen zeggen: da’s maar goed ook, want anders was het écht druk en gevaarlijk op de beschaatsbare waters.
Nu de grote sprong naar de lente maar zoeken….

Leslie Feist Kate Bush

Hoor eens hoe goed Leslie Feist heeft geluisterd naar Kate Bush!! Dit staat op haar prachtige CD ‘Metals’. Ook Undiscovered First en Comfort Me zijn betoverend mooie liedjes.

De laatste schaatsdag

Na twee weken is het voorbij: de dooi is ingevallen. De komende week wordt een viéze!!: smeltende sneeuw, smeltend ijs, miezerige regen bij een temperatuur iets boven nul. Maar er mag niet over geklaagd worden: wat waren die bijzondere weken! En dan kan ik zelf nog niet eens zeggen, dat ík er nou zo giga-veel gebruik van heb gemaakt. Gisteren wel!!

De mooiste plaatjes heb ik gemaakt, gisteren, op de grachten in Groningen. Dit leek wel een plaatje van Hendrik Avercamp! Zo aan het Hoge en Lager der AA heb je ook direct zicht op een horizon die er enige eeuwen geleden ook al was.

De sfeer en de hele situatie kon ook zomaar enige eeuwen overspringen, al stond de soep bij de Koek & Zopie-kraampjes op een electrisch plaatje en was dat vroeger een vuurtje.
Er werden ook wedstrijdjes georganiseerd tegenover de grote pakhuizen aan het Hoge der AA. De prijswinnaars werden vergast op het Groninger Volkslied, dat iedereen (die het kent! meescandeerde. En op de wal had een hobbyist zijn accordeon-draaigorgel uit de mottenballen gehaald en stond er de hele middag mee te draaien.

We schaatsen de hele stad rond. Althans: dat was de bedoeling. Helaas: bij de Steentilbrug was het ijs onder de brug niet goed genoeg. Daar, en ook bij de doorgang bij Kattenhage was niet goed genoeg. Daar gingen wel veel mensen onderdoor, maar er was ook iemand doorheen gezakt. Doodeng dat ze er toch langs het wak schaatsten!
Op veel plekken natuurlijk wel brede scheuren, dus het was wel oppassen geblazen.

Zo heb ik in deze hele periode 2x op de Van Brakelvijver geschaatst, in de Zeeheldenbuurt, waar anderhalve week lang extra verlichting is ingezet om ook ‘s avonds de hele buurt te kunnen laten schaatsen, en heb ik 1x een heel rondje Paterswoldse Meer gedaan, en dus gistermiddag op de Diepenring in de stad. Niet zoveel, maar toch: de sfeer van de winter heb ik goed geproefd. Dat was magisch. Laat nu het voorjaar maar komen….

Sano Corpo

Gisteren schaatste ik onder de Hereweg-brug door. Als deze brug open is, dan kun je een klankgedicht van H.N. Werkman lezen. Kunstenaar Peter de Kan is verantwoordelijk voor dit kunstwerk.

Wat vooral leuk om te zien is, dat de letters onder de brug aan een draad hangen. Als de brug naar beneden is, dan bungelen die letters dus ook naar beneden. 

Met ‘sano corpo’ dacht ik nog: dat is een ouwe taal, dat betekent wel iets. Met ‘vaste code’  en ‘printa printo’ had ik ook al kunnen vermoeden, dat het neptaal was (maar dat deed ik niet ….

Dat wak daar lag gisteren ook vervaarlijk  te borrelen. We konden ook helaas niet onder álle bruggen door. Het rondje om de stad kon alleen als je daar aan het klunen sloeg.